อำนาจรัฐกับชนรากหญ้า

posted on 01 Mar 2010 15:02 by prangtip

ความเดือดร้อนการสร้างโรงงานขยะที่บ้านคั่นกระได

ในช่วงเวลาที่ผ่านมาชาวบ้านคั่นกระไดมีอาชีพการประมง ในหมู่บ้านมี60 ครัวเรือน อาศัยกันอย่ามีความสุขมีอะไรก็แบ่งปันกันกิน เมือมีข่าวว่าจะมีการสร้างเตาเผาขยะใกล้หมู่บ้าน ทำให้ชาวบ้านไม่พอใจ ได้รับความเดือดร้อนจึงเกิดการรวมตัวต่อสู้มาจนถึงปัจจุบัน แต่ก่อนก็มีนายทุนนำขยะมาเผา ขยะก็กองที่ริมภูเขา เกิดการกระจาย ของหมอกควัน เข้ามาในหมู่บ้าน นายโกศล จิตรจำลอง ประธานกลุ่มประมงเรือเล็กอ่าวคั่นกระได บอกว่าวิถีชีวิตและสภาพความเป็นอยู่ของคนในชุมชนนี้ ได้ประกอบอาชีพประมงเป็นหลัก ทรัพยากรทางทะเลมีความสมบูรณ์อย่างมาก กุ้ง หอย ปู ปลา สามารถจับสัตว์น้ำได้ครั้งมากๆ แค่มีเรือลำเดียวก็ไม่อดตาย ถัดขึ้นไปจะเป็นชุมชนเกษตรกรรมกรรม ปลูกผักชีและโหระพา ก็อยู่ได้แล้ว ที่ผ่านมาเตาเผาขยะเป็นปัญหาที่เกิดขึ้น เราเคยมีอากาศที่สดชื่น แต่พอมีการเผาขยะเกิดขึ้นก็มีควันพิษ กระทบต่อลูกหลาน เด็กเล็กๆ ทำให้หายใจไม่ออก สำหรับโครงการโรงไฟฟ้าขยะที่จะเกิดขึ้นในพื้นที่คิดว่าจะต้องส่งผลกระทบมากกว่าการเผาขยะอย่างแน่นอนและนายโกสนกล่าวว่าตนเป็นคนที่นี่มาตั้งแต่เกิด คิดว่าพื้นที่อุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรป่าไม้ คนในหมู่บ้านเคยขึ้นไปหาของป่ามาขาย เพื่อเป็นรายได้ให้กับครอบครัว

ปัญหาเรื่องการเผาขยะในพื้นที่ๆเกิดขึ้นนั้น ส่งผลให้ความเป็นอยู่ของชาวบ้านในพื้นที่ได้รับความเดือดร้อน ไม่ควรมีการโครงการใดเกิดขึ้น เพราะว่าเป็นพื้นที่ๆติดกับชายทะเลไม่เกิน 100 เมตร ถ้าฝนตกลงมาน้ำจะต้องไหลลงทะเลอย่างแน่นอน สัตว์น้ำจะได้รับสารเคมี ถ้าคนกินเข้าไปจะมีพิษต่อร่างกาย เวลาที่ออกทะเลไปเหมือนกันถ้าวันไหนมีการจุดขยะ ก็จะส่งกลิ่นเหม็นในทะเล คิดว่าถ้ามีการก่อสร้างโครงการโรงไฟฟ้าขยะในพื้นที่ชาวบ้านจะได้รับความเดือดร้อนมากกว่าเตาเผาขยะ ชาวบ้านมีการยื่นหนังสือให้พรรคประชาธิปัตย์เป็นขั้นตอนการต่อสู้ เกิดการรวมตัวกัน6 พันธมิตร มีบางสะพาน ท่าตระแก่ บ้านกรูด ทุ่งน้อย บ่อนอก และบ้านคั่นกระได ชาวบ้านที่อยู่บริเวณรอบๆจะได้รับความเสียหายมาก ทั้งน้ำเสีย ต่อสุขภาพ เราจะเห็นว่าเมื่อเกิดการสร้างโรงงานขยะก็จะส่งผลต่อทะแล แหล่งการท่องเที่ยว เพราะบรรยากาศดี แต่นายทุนกับมองแต่ผลกำไรที่จะได้รับ หน่วยงานรัฐก็ไม่ช่วยเหลือ แต่กับเข้าข้างนายทุน และเป็นขยะที่มาจากหลายตำบล เป็นขยะที่มาจากโรงงานอุตสาหกรรม ทำลายพื้นที่ สองร้อยไร่ เจ้าของเป็นกำนันเก่า ลงทุนกับรัฐ ชาวบ้านจะต่อต้านก็ยากเพราะเป็นผู้ที่มีอิทธิพลในพื้นที่ มีการโทรศัพท์มาขู่ ผู้ที่เป็นแกนนำว่าให้เลิกการต่อสู้ โดยการให้เงินหลายบาท ถ้าไม่เลิกจะเผาบ้าน ยิง แต่คำขู่กับไม่ได้ผลชาวบ้านยิ่งผนึกกำลังกันในการต่อสู้ โดยใช้มาตรา 67 วรรค 2 ว่าด้วยการจัดการทรัพยากรน้ำเข้าสู้ โดยนายทุนที่จะสร้าง ก็ไม่ทำประชาวิจารณ์ ก่อนการดำเนินการมีแต่อ้างว่าตัวเองมีสิทธ์ มีโฉนดที่ดินถูกต้อง เมื่อมีการยื่นหนังสือชาวบ้านก็ออกเงินค่ารถกันเองคนละ200บาท การต่อสู้ยังไม่ถึงปี เขากำลังจะก่อสร้าง แต่โครงการถูกยับยั้งก่อน แต่ก็มีเสียงว่า จะสร้างโรงงานขยะ โดยนายทุนพยามยามออกมาขู่ ชาวบ้านอยู่เรื่อยๆ ว่าจะสร้าง ถ้ามีการเคลื่อนไหว ชาวบ้านไม่ว่า เด็ก สตรี ผู้สูงอายุ ก็มารวมตัวกัน ช่วยเหลือกัน ถ้ามีการสร้างโรงงานเตาเผ่าขยะจริงชาวที่ที่ได้รับผลกระทบประมาณ16 หมู่บ้าน อาชีพการประมงก็จะหายไป ต่อมาพบว่ามีข่าวว่าโครงการเตาเผาขยะดังกล่าวได้ย้ายข้ามถนนเพชรเกษมมาเตรียมดำเนินการก่อสร้างใหม่อีกครั้ง บริเวณบ้านคั่นกระได ต.อ่าวน้อย ซึ่งอยู่ใกล้กับชายทะเลเมืองประจวบฯ โดยเมื่อชาวบ้านมีการตรวจสอบพบว่า โครงการก่อสร้างเตาเผาขยะแบบบูรณาการ อาจกลายร่างเปลี่ยนแปลงเป็นโรงไฟฟ้าพลังงานขยะ แทน เพราะมีการยื่นเรื่องต่อสำนักงานอุตสาหกรรมจังหวัดแล้ว จากการที่กล่าวมาพอเห็นได้ว่าถ้ามีการสร้างโรงงานเผาขยะจริงๆชาวบ้านจะทำอย่างไร ถ้าทางรัฐมีแต่ว่าจะนำความเจริญมาในกับหมู่บ้าน ท่านแน่ใจแล้วหรือยังที่ว่าจะนำการพัฒนามาให้ชาวบ้าน แต่จากเหตุการณ์ที่ได้ไปสัมผัสมากับพบว่าชาวบ้านไม่พอใจที่จะมีโรงงานเผาขยะเกิดขึ้น แต่เราจะเห็นการเคลื่อนไหวว่าเมื่อหมู่บ้านใด หมู่บ้านหนึ่งเกิดการประท้วงก็จะมาช่วยเหลือกัน เช่น ที่บ่อนอก หินกรูด ชาวบ้านก็จะออกมาประท้วง จนสามรถทำให้โครงการที่จะสร้างโรงงานไฟฟ้าหยุดลงชั่วคราว แต่ถ้าบ่อนอกชนะ หินกรูดไม่ชนะก็ไม่ยอมมีการประท้วงช่วยกัน จะเห็นว่าชาวบ้านเดือดร้อนจริงๆ ขณะเจริญ วัตรอักษร ต้องจบชีวิตลงเพียงแค่การที่จะสร้างโรงงานไฟฟ้าที่บ่อนอก เท่านั้น แต่เจริญก็ตายเพียงร่างกาย แต่คุณงามความดียังมีในใจชาวบ่อนอกตลอดไป